Annem -Şiir-

-Ahıskalı annelere

Sen de çocuk oldun bizim gibi,
Lâkin görmedin bizim gördüğümüzü!
Daha sekiz yaşındayken,
Elinden obandan ayrı düştün.

Ağlıyorum, içim yanıyor anne,
Sensizlik acı bir sancı içimde,
Kime söyleyeyim derdimi,
Bir köz olmuş yanıyor yüreğim anne.

Sürgünler yaşadın, açlık gördün,
Ne kadar çalıştın bir lokma ekmek için;
Bir lokma ekmeği kaç parçaya böldün?
Bütün arzularını içine gömdün anne!

Ana kucağına muhtaç bir çağında,
Sen neler gördün anne!
Soğuk vagonlarda baş açık, yalın ayak
Aç ve susuz…

Anlatırdın bize o günleri:
“Bir eteğim vardı, kıyamazdım giymeye,
Ah, onu da alamadan yanıma,
Binmişim o kara vagona…”

Özbek toprağında, pamuk tarlasında,
Çapa elde, bin bir zahmet…
Nice umutlar yaşarken kalbinde,
Bilmedin ne varmış kaderinde…

Ana kucağında sıcağa hasret,
Kaybettin yollarda sevdiklerini,
Ah bu ne ağır gün, ne büyük dert!
Duydun açlıktan ve soğuktan öldüklerini!

Gün geldi yâd ellerde bir yuva kurdun,
Çalıştın eşinle bin bir zahmetle.
Dokuz yavru için bir küçük oda,
Büyüdü, geniş oldu senin sevginle.

Bekledin sabahlara kadar beşik başında,
Biz rahat uyuyalım diye;
Anneciğim, şimdi yoksun yanımda,
Neden böyle zamansız terk ettin bizi…

Rahile BİNALİKIZI